برای رسیدن به مقام توکل باید ابتدا این ایمان و اعتقاد را در خود تقویت کرد که هر امری در عالم هستی رخ می دهد، از جانب پروردگار است و هیچ کس جز او قدرت انجام کاری را ندارد مگر به اجازه او. تمام علم و قدرت در نزد اوست و او به بندگانش از هر کسی مهربان تر و رحیم تر است.
کسی که چنین اعتقادی داشته باشد، البته دل او صددرصد به خدا اعتماد می کند و همه امور خود را به او می سپرد.
چگونه باید توکل کرد؟
اموری که برای انسان ها واقع می شود، دو نوع است:
1- اموری که از قدرت و اراده ایشان خارج است.
2- اموری که تحت قدرت و اراده انسان قرار دارد.
حضرت علی(ع) فرموده اند: «آرام باش، توکل کن، تفکر کن، سپس آستین ها را بالا بزن، آنگاه دستان خداوند را می بینی که زودتر از تو دست به کار شده است.»
پس معنای توکل و سپردن امور به خدا، این است که فرد با امید به او و اطمینان به این که خداوند خیر بنده اش را می خواهد، دست به تلاش بزند و بیش ترین سعی خود را بنماید. واگر هم به نتیجه دلخواه دست نیافت، اطمینان داشته باشد که وجودی عظیم تر از دانسته های او، ناظر امور است و هر چیزی را به بهترین صورت اداره می کند و آنچه پیش می آید، خیر او در آن است، اگرچه در ابتدا از آن امر خوشش نیاید.
فردی که با تمام وجود چنین اعتقادی داشته باشد، از هیچ چیز نمی ترسد و از هیچ مشکلی بیم و هراس به خود راه نمی دهد و اندوه و نگرانی نخواهد داشت و همیشه مطمئن است که در پناه قدرت خداوند، از شر و بدی در امان است و او جز خیر برایش نمی خواهد.
تمام آن چه اعتماد به نفس و خودباوری برای انسان در پی دارد، در معنای توکل و اعتماد به خدا نهفته است، بلکه بسیار بیش تر از آن. بنابراین ضروری است که مفهوم توکل را به خوبی به فرزندان خود بیاموزیم تا از همان اوان کودکی با آن آشنا گشته و به تدریج در قلب و روحشان ریشه دواند.
و مانند هر مطلب تربیتی دیگر، این را از خودمان شروع کنیم. فرزندان ما باید آثار و نتایج توکل به خدا را در زندگی ما با چشم ببینند و با تمام وجود حس کنند. باید طعم شیرین طمأنینه و آرامش نفس ما را که ناشی از توکل است، بچشند و ثمرات «لاخوف علیهم و لا هم یحزنون» را به طور کامل لمس کنند.
برگرفته از سایت عصر ایران